We zijn weer terug in Nederland. Ons verblijf in Toronto was erg goed. Niels en Deborah hebben ons weer met open armen ontvangen en de jongens waren weer superlief voor onze meiden. Het weer was weer een stuk beter en daardoor konden we ons nog een beetje bijkleuren, want hier in Nederland blijkt het tijdens onze afwezigheid schitterend weer geweest te zijn. Iedereen is hartstikke bruin hier!

De Canucks hebben gewonnen en zijn door naar de volgende ronde in de Play offs, althans dat las ik op facebook van mijn nieuw verworven zusje. We hebben nog regelmatig zo contact. Hopelijk kunnen we dit levend houden.

De vlucht terug was een relatief korte, de meiden waren superlief. Ze hebben vijf uur geslapen, je ziet ze zelden meer zo’n lange tijd lief naast je liggen. Dit was weer zo’n periode, lief totaal ontspannen en in diepe rust naast je. Af en toe even draaien dan wel bewegen. Zo onschuldig en lief.

Lara heeft op school verteld dat ze op vakantie was geweest naar mijn oom en zus. Ook vertelde ze dat ze iets had verteld dat ze niet mocht vertellen van mamma, ik was erg benieuwd. Ze had verteld dat ik was geadopteerd, verbazing was mijn deel. “waarom mocht je dit van mamma niet vertellen dan?” Een echt antwoord kon ze me hier niet op geven, “wat vonden je klasgenootjes hiervan?”, “superzielig” zei Lara, ik schoot in de lach, “Maar dat is toch helemaal niet zielig?” Ik zag groep drie al zitten, wat zielig voor je vader…..

Nu we thuis zijn komen er allemaal vragen van mensen om me heen. Zelf ben ik een beetje terughoudend geweest voor wat betreft vertellen wat de doel van de vakantie was. Mijn meiden, lees: Lara, Julia en Belia waren daar een stuk minder terughoudend in. Ik merk dat ik een bepaalde weerstand heb om “vreemde” mensen te moeten vertellen over wat ik daar heb meegemaakt, hoe goed ze het bedoelen. Niet de mensen die me goed kennen, maar ook op de creche moet ik vertellen hoe het was, Lara heeft namelijk in geuren en kleuren voor het vertrek verteld dat we mijn zus gingen ontmoeten, mensen vinden dit een interessant gegeven en zijn benieuwd. Een aantal van mijn vrienden weten het nog niet, daar ik ze dit persoonlijk wilde vertellen met alle mogelijke nuances en gedachten van mij erbij. Nu moet ik het op mijn werk ook aan al mijn collega’s vertellen daar een manager van mij het heeft rondgebazuind… Helemaal integer is dat natuurlijk niet…

Zelf ben ik er nog niet over uit, mijn memoires zullen snel volgen over our stay in Canada….

De laatste dag is er een van afronden. We moeten de auto terug brengen naar Nancy en Ross, we moeten nog een bedankje voor ze kopen. Nog de kinderen laten rennen, opruimen en inpakken.

Nancy is dol op kaas, liefst zo europees mogelijk, we vinden op internet een winkel Les amis du fromage, dit laat weinig voor de verbeelding over. We besluiten om hier eens een bezoekje aan te brengen. De kinderen vermaken zich prima in de auto inmiddels, maar springen op als ze buiten kunnen rondrennen. WIj kiezen de kazen uit, leuk om alle old country kazen hier in de setting in Vancouver te zien. We maken een gift basket voor de Grahams, een paar flessen wijn erin, een stel goede kazen en een paar travel guides van Europa. Kunnen e zich al een beetje voorbereiden… Als we de auto terug brengen zijn ze nog neit terug van hun werk, we laten de basket achter op de tafel. Een laatste knuffel zit er niet meer in.

Vervolgens laten we de meiden spelen in Queen Elisabeth Park, het park waar we de eerste dagen met Nancy en Ross zijn geweest om Pasen te vieren. Nu is het rustig, mooi om nog even te denken aan de eerste uren hier met mijn zusje. Het einde van het verblijf leek toen nog zo ver weg, terwijl het is omgevlogen.

Het laatste maal dat mijn oom en tante voor ons hebben gepland, is er een van Koreaanse hoeveelheden, ik denk dat Belia en ik echt een steak van een pond op ons bord voorgeschoteld krijgen. De Kimchi is overdadig aanwezig even als de rijst. Vanavond spelen de Canucks weer, dit is een goede afleiding om de laatste avond door te komen. Vancouver wint, weer pas in de overtime… tijd om te slapen.

Woensdagochtend is het pakken geblazen. Het lijkt nauwelijks nog te passen, Lara en Julia hebben twee paar nieuwe schoenen, nieuwe broeken enzovoort, Ik heb een nieuwe Jersey, alleen Belia heeft niks nieuws. Dat moeten we maar schandalig goed gaan maken in Toronto. Mijn oom is Aidan aan het halen, daar passen ze op woensdag, terwijl tante in de keuken staat bij Lara en Julia. Het verdriet is van haar gezicht af te lezen, ze huilt af en toe. Weer vraagt ze of we niet naar Vancouver willen verhuizen. We gaan er maar niet op in. Snel eten we ontbijt, waarna we uitgebreid afscheid nemen van mijn tante. Ze voelt zo fragiel, haar ogen zijn afwezig, we weten inmiddels dat alles voor haar vage vormen en bewegingen zijn. Van dichtbij zeggen we hoeveel we hebben genoten van het bezoek hier. Ze houdt het amper droog, ze vertelt dat wij nog jong zijn, dat we moeten genieten van het leven, mooi moeten zijn, moeten genieten van alles wat Lara en Julia met zich meebrengen. Als we naar haar kijken zien we een oude vrouw, die bijna door de tijd is ingehaald, zij hoeft voor haar eigen idee voor niemand meer mooi te zijn, ze heeft weinig meer om voor te leven, vindt ze zelf, Nancy en Aidan is wat haar op de been houdt. Hopelijk hebben wij daar nog wat aan toe weten te voegen.

Mijn oom is niet spraakzaam in de auto, hij zegt eigenlijk helemaal niks. Bij het vliegveld krijgen we een hand en Lara en Julia een knuffel, this is it. Meer kunnen we er niet van maken. Ik vraag hem nog om lief te zijn voor mijn tante, hij knikt…. Snel stapt hij in de auto, wij verdwijnen in het vliegveld….. op weg naar Toronto.

De dagen beginnen ten einde te lopen. Als we maandags wakker worden, is het nog maar twee dagen voordat we vertrekken. Het begint bij mijn tante door te dringen. Ze vraagt of we niet naar Vancouver willen emigreren, zodat ze dichter bij ons kan zijn. Ze kan de ogen ook niet van Lara en Julia af houden, die hebben binnen een week een onuitwisbare indruk gemaakt op mijn oom en tante. Ze zijn zo blij met nog een setje kleinkinderen. Mijn tante moet elke keer bijna huilen als ze weer begint over mij hoe ze al eens afscheid van mij heeft moeten nemen, dit wil ze eigenlijk niet meer doen, zelf zegt ze dat dit wel haar enige keer zal zijn dat ze ons heeft gezien, hier weet ik niet zo een, twee, drie een antwoord op. Ik kan haar alleen zeggen dat we zullen proberen om snel weer langs te komen, maar of dat snel genoeg zal zijn…

Mijn oom wil nog wat met ons doen vandaag, Aidan is er ook en het regent weer enorm. We besluiten maar wat te gaan shoppen, de grootste mall van Vancouver ligt aan onze voeten, eerst moet er natuurlijk op Koreaanse wijze worden gevoed, waarna we vervolgens een wat nieuwe kleren voor Lara en Julia gaan kopen, voor Lara is dat gemakkelijk. Julia heeft echter een eigen wil die ook met kleding tot zeer onorthodoxe keuzes leidt. Ik moet Julia lijmen om een spijkerbroek te kopen met een licht roze rokje met tierlantijntjes, een shirtje kan ik er ook nog net instoppen in de package deal, het hoeft geen uitleg dat het rokje natuurlijk zwaar favoriet is. Bij de GAP zijn er broeken die Lara als gegoten zitten, lange pijpen en dunne middeltjes, als je zo rond kijkt zal de afzet van deze broeken niet echt storm lopen… Lara ziet er ook schitterend uit, waar Julia maar met moeite is te overtuigen, is Lara blij met alles, ze wil alles, ze vindt bijna alles mooi en haar staat ook alles, dat zal ze wel van haar vader hebben….

‘s Avonds is een avond van weinig woorden, mijn oom heeft überhaupt weinig meer gezegd in de tijd dat we samen waren. Het lukt hem niet om over bepaalde zaken heen te stappen. Zijn ego zit hem behoorlijk in de weg. Voor Lara en Julia heeft hij een sieradendoosje gekocht met dansende ballerina, echt heel snoezig. Julia vindt het schitterend al is het haar derde inmiddels, Lara vindt het leuk voor een halfuurtje, zij heeft er inmiddels ook al een groot aantal. Het gebaar is lief, maar wat hij er eigenlijk mee wil zeggen zal nooit worden uitgesproken. Excuses voor de woensdagavond zijn nooit gekomen, en zal ook nooit komen. Excuses voor het leed wat hij zichzelf, mijn tante en Nancy heeft aangedaan is niet meer op zijn plaats, onvervulde dromen legio.

Westin, zal tijdens de spelen wel een reusachtig hoeveelheid sporters hebben gehuisvest. Dit enorme hotel heeft toch nog een persoonlijke sfeer. Op de weg hiernaartoe besef je wel dat leven in Vancouver niet slecht zal zijn. Een miljoenen stad aan het water, reusachtig opgezet met mooie parken en shopping centers. Pak je vervolgens de Highway from the sea to the sky, dan zit je binnen twee uur in Whistler, een oase van sneeuw, schitterende chalets en mooie golfcourses. De huizenprijs zal hier ook wel naar zijn. Als we in de Westin in het zwembad liggen en in de jacuzzi zitten, dan zien we de mensen in korte broek ballen afslaan op de drivingrange, terwijl aan de andere kant de snowboarders en skiërs voorbij lopen met hun gear. Dit is inderdaad hemels. Ik zou het wel weten met een miljoen of wat…

We hebben intrek genomen in een ruim opgezet appartement en hebben Whistler verkend. Het is niet veel meer dan een chique skiresort met veel Amerikaanse invloeden. Veel fastfoodketens, al is het minder dan downtown, en veel muziek en jongeren met een bruine tint, dat je zeker weet dat ze hier het seizoen aan het vieren zijn. Volgens Ross zijn er veel Aussies, die de seizoenen volgen, hierna zullen ze weer naar down under gaan om daar de wintersport te dienen… life without borders, live your dream… zouden meer mensen moeten doen. De kinderen vinden het fantastisch, voor Lara en Julia is het heel normaal dat ze voor de derde keer gaan skiën dit seizoen, ze malen er niet om. Lara staat te springen! Julia en Aidan lopen als dikke vriendjes om elkaar heen, ze hebben elkaar echt gevonden. Ze communiceren en lachen veel. Dan in het Nederlands dan in het Engels, life without borders… zouden meer kinderen moeten doen! We zijn nog even langs de BC liqours gelopen om wat wijn te halen voor de game van vanavond, Vancouver Canucks spelen tegen Nashville in de play offs. We gaan er eens goed voor zitten. Eerst nog even borrelen en eten.. De borrel nemen we in de kroeg van het hotel, de kinderen hebben hun iPod en iPad en zijn dus zo een uur rustig tegen elkaar aan het racen en andere spelletjes aan het doen, waardoor wij heerlijk kunnen praten en drinken. Na de borrel gaan we op jacht, we nemen een schitterend restaurant met veel seafood, de seafood platter cq tower has our name on it! De Grahams (Nancy en Ross), gaan voor de oesters met daarna een onbehoorlijk groot stuk vlees. De kinderen zitten zeer braaf in dit chique restaurant. De ouders kunnen zich heerlijk te goed doen aan seafood afgedekt met bubbels uit Italië. De conversatie is lekker ongedwongen, de Grahams zitten qua veel zaken op dezelfde golflengte, al is Nancy met een aantal zaken een beetje tight, maar dat zal wel een diepere oorzaak hebben.

De game kijken we in het hotel, inmiddels ben ik in het bezit van een schitterende jersey en zit vol uitgedost voor de televisie. Het wordt een heet avondje, in de play offs doen ze niet aan gelijke spellen dan wel shoot outs, net zo lang verlenging totdat er is gescoord in de overtime. De langste wedstrijd heeft zo eens zeven uur geduurd, als ik Ross mag geloven. Inmiddels zit de sfeer er goed in, het gevoel voor humor delen we. We geven aan dat we het super zouden vinden als ze naar Nederland komen, hier lijken ze wel oren naar te hebben. Europa hebben ze altijd al eens willen doen, nu hebben ze ook nog een goede reden.

Waar het de avond allemaal overgaat is niet te beschrijven, vaak liggen we languit lachend op de bank, of staat Nancy te springen voor de TV, als de spanning op de televisie even toeneemt. Ross heeft een Europees gevoel voor humor, de waar Nancy vaak nog serieus op mijn uitspraken reageert, is Ross meteen bereid om er nog een schepje bovenop te doen. Belia kent me al een tijdje dus die voelt het haarfijn aan…. Na twee periods of overtime is het Nashville die scoort, inmiddels is het ook tijd voor ons om te gaan tukken, morgen skiën met de kinders…

SKien zonder gear is hier niet lastig, je kunt echt alles huren, althans bijna alles. Een bril en handschoenen vinden ze niet hygiënisch, maar een broek, een jas, daar doen ze niet moeilijk over…alles is te huur. Belia kleedt zich vandaag maar in het zwart, terwijl Lara in het blauw met zwart er super uitziet. Julia heeft kleren aan van Aiden. Ik heb een broek nodig, maar ook hier loop ik tegen een probleem aan. Mijn benen zijn te kort, althans dat vind ik, want de broek die zou moeten hebben pas ik niet met mijn middel… Of ik ben te dik…. alhoewel me dat sterk lijkt moet ik toch met dit gegeven genoegen nemen. Al met al een halfuurtje passen en meten en we zijn klaar om de berg te bedwingen. De passen zijn in het naseizoen goedkoop, Lara en Julia hoeven nog niet eens te betalen, ze zijn onder de zeven. Het is bijna voordelig om naar Canada te vliegen om te gaan skien! De dag is heerlijk, geen wolkje aan de hemel, beneden alleen maar mensen in shorts en rokjes, terwijl een paar gekken in pakken naar boven gaan om te skien! Maar dan wordt je ook beloond, het uitzicht is super en de sneeuw lang niet gek, als je niet te laag komt. Julia is helemaal in haar element, ze vraagt serieus aan ons waarom we niet van de Moguls (bugels) af gaan. Als ik zeg dat ik wel met haar mee ga, skiet ze zo de moguls af. Dapper tussen de hopen door skiet ze naar beneden. Om daar mamma te vertellen:”ben maar twee keer gevallen, mam”, dit beloofd wat voor de toekomst, ze is nu nog maar vijf…

De weg terug is rustig en warm, als we stoppen bij de Mac Donalds voor een evening snack zijn de kids helemaal blij. We zijn weer bijna terug bij mijn oom en tante.

Met het weekend in het vooruitzicht werd de sfeer weer wat beter, mijn oom was nog steeds niet over zijn embarrassment heen. De ochtend van vrijdag was hij weer verstopt in een van zijn hokken beneden. Vanavond zouden we gaan eten bij Nancy en Ross, om te beslissen waar we het weekend naartoe zouden gaan. Het eerste idee was Seatle, maar dat was helaas niet mogelijk aangezien Lara nog in mijn paspoort stond bijgeschreven. De amerikanen vinden dat niet goed. De overige opties waren om te gaan skien in Whistler of een weekend naar Victoria. Maar eerst zouden we vandaag nog naar Grouse Mountain gaan en/ of de suspension bridge. 

Grouse mountain was in wolken gehuld. De vrouw van de Starbucks onderaan de voet van de berg raadde ons aan om een andere dag terug te komen, dit was geen weer om van het uitzicht te gaan genieten. De koffie smaakte goed en Lara en Julia hadden inmiddels ontdekt dat je bij Starbucks voor een dollar een heerlijke kinder chocolademelk kon bestellen, met heerlijke slagroom en chocolade erop… Zo graag als wij koffie daar kochten zo graag gingen LAra en Julia voor de warme chocolademelk. De croissants hadden we bij de bakker in de supermarkt reeds gekocht dus onze Dutch treat was weer klaar, de ontbijten waren inmiddels ook tot normale proporties afgenomen nu mijn oom zich nog moest verstoppen voor ons.

De suspension bridge was weer eens wat anders, een grote hangbrug over een rivier… niet echt indrukwekkend, maar leuk omdat het lekker slingerde. De kinderen waren er ook dol op, rennen mocht niet, maar ja je bent jong en je wilt wat… aan de overkant was een schitterende wandelroute uitgestippeld over mooie houten paden. Dit ook de bomen in, om van boom tot boom op een hoogte van 10 meter te lopen, de meiden waren niet te betrappen op enige wijze van hoogtevrees, bij mij ook niet… als ik het me zo kan herinneren Na nog twee keer de brug over te zijn gegaan, vonden de meiden het wel tijd voor een ijsje… en kinders wil is wet natuurlijk. De kleine maatjes ijs waren hier ook weer dun gezaaid, Julia capituleerde al na een derde, terwijl wij bij Lara blij waren dat er een kwart op de grond viel, Lara beteuterd achterlatend.

Bij Nancy stond de sushi al klaar, de wijn ook. We schoven gezellig aan, terwijl de meiden Aidan aan het achtervolgen waren in de kelder, ik weet het dit kan nog totdat ze 14 zijn…, Langzaam aan vertelden we Nancy wat er was voorgevallen woensdag, ze schrok zichtbaar. Meteen begon ze zich te verontschuldigen. We probeerden de schuld bij haar weg te nemen, maar dat was vrij lastig. Ze vertelde dat ze zich schaamde voor het voorval, dat ze zich schaamde voor haar vader. Aidan kwam als bliksemafleider melden, gelukkig, of we maar even mee wilden gaan er was iets mis. In de kelder lag Lara vastgebonden met hondenriem op de grond, ze was niet meer los te krijgen. Ik moest een beetje grinniken, Lara het platneuzige schoothondje liggend op de grond.

ROss was inmiddels thuisgekomen van het werk, de kinderen zaten heerlijk pizza te eten met sushi, terwijl wij ons ook te goed deden aan de sushi en wijn. Nancy vroeg of we het incident ook aan Ross wilde vertellen. Ook Ross werd een beetje stil, toen wij vertelden dat we erg veel respect voor Nancy hadden, vanwege het feit hoe zij zich hierdoor had geslagen kwamen de tranen bij Nancy…"It wasn't always easy" dat geloofden we zo. We werden er stil van, ook zij begon te vertellen, over haar leven tussen twee werelden. Over hoe ze uit huis wilde toen ze 21 was, en dat ze daarvoor enorme strijd had moeten leveren met haar moeder. Over hoe haar ouders vaak ruzie hadden, hoe ze zelf thuis hier gek van werd. Zelf besefte ik terdege dat ook ik in deze strijd had kunnen zitten, ik als oudste zoon dan, die de eer van de familie hoog moet houden in Koreaanse kringen. Het feit dat als mijn oom een paar weken eerder terug was gekomen bij mijn tante en daarmee ook eerder mijn vader weer had benaderd, ik niet naar het weeshuis was gegaan, maar naar mijn oom en tante. Ik was dan meegegaan naar Canada. Hoe was het dan met me vergaan, vragen die nooit beantwoord zullen worden, maar die je wel aan het denken zetten. Belia had ik nooit gekend dan, de kinderen waren er nooit geweest, misschien wel andere kinderen… misschien totale spleetoogjes, misschien ook wel halfbloedjes. In ieder geval had ik ook net als nu wel liefhebbende zus(en) gehad. 

Over de verhalen die Nancy mij vertelde over vroeger, klonk duidelijk door hoe mijn oom en tante haar op bepaalde vlakken maar half de waarheid hadden gezegd, sommige verhalen hadden een ander plot, andere hadden geen scherpe randjes meer. Ik hield mijn mond maar, en de blik van verstandhouding die Belia met mij deelde deed mij beseffen dat ze er hetzelfde overdacht. Nu was het geen tijd voor naakte waarheden. De sfeer was weer goed, we kregen het over onze aankomst, Nancy vertelde lachend dat zij met angst in haar stem Ross had gevraagd:"Wat als ze zwaar christelijk zijn, zondags naar de kerk willen en niet drinken?", waarop ik moest lachen, Belia had me alleen de belangrijke vraag gesteld:"Jin, wat als je familie niet drinkt???" Dat christelijke had Belia wel voor lief genomen denk ik….

Niece of cousin

voor mij niet duidelijk het verschil, wel voor Nancy. De discussie over of Lara en Julia Niece of Cousin waren kon ze kort zijn: cousin, niece is voor dochters van een broer of zus… zo dat was dan ook weer duidelijk. Ze moest eens weten zag ik in de blik van Belia…

Whistler zou het worden, de volgende dag zouden we vroeg vertrekken om 2 uur te rijden naar Whistler. Hier om lekker het weekend te vieren. 

De volgende morgen waren we naar goed gebruik een kwartiertje te laat, dit universitair kwartiertje was bij ons goed ingeburgerd, Nancy, Ross en Aidan stonden deze 15 minuten al buiten te wachten. Wij hadden weer een ontbijt moeten incasseren waar een weeshuis (hoe toepasselijk) op zou kunnen lopen, terwijl mijn zus had gepland dat we onderweg zouden ontbijten… Dit deden we maar alsnog. Aangezien Belia en ik een licht ontbijt wilden, de kinderen kregen pancakes, bestelden wij oats met vers fruit en yoghurt… in de veronderstelling dat dit iets van muesli zou zijn. Belia en ik lagen helemaal in een deuk toen we een bord havermoutpap voorgeschoteld kregen, hier hadden we niet op gerekend en zo na 35 jaar aten wij weer eens havermout! De rest van de weg was schitterend door de bergen en langs de zee gevuld met eilanden. De blauwe lucht straalde, dit zou een mooi weekend worden.

Met het weekend in het vooruitzicht werd de sfeer weer wat beter, mijn oom was nog steeds niet over zijn embarrassment heen. De ochtend van vrijdag was hij weer verstopt in een van zijn hokken beneden. Vanavond zouden we gaan eten bij Nancy en Ross, om te beslissen waar we het weekend naartoe zouden gaan. Het eerste idee was Seatle, maar dat was helaas niet mogelijk aangezien Lara nog in mijn paspoort stond bijgeschreven. De amerikanen vinden dat niet goed. De overige opties waren om te gaan skien in Whistler of een weekend naar Victoria. Maar eerst zouden we vandaag nog naar Grouse Mountain gaan en/ of de suspension bridge. 

Grouse mountain was in wolken gehuld. De vrouw van de Starbucks onderaan de voet van de berg raadde ons aan om een andere dag terug te komen, dit was geen weer om van het uitzicht te gaan genieten. De koffie smaakte goed en Lara en Julia hadden inmiddels ontdekt dat je bij Starbucks voor een dollar een heerlijke kinder chocolademelk kon bestellen, met heerlijke slagroom en chocolade erop… Zo graag als wij koffie daar kochten zo graag gingen LAra en Julia voor de warme chocolademelk. De croissants hadden we bij de bakker in de supermarkt reeds gekocht dus onze Dutch treat was weer klaar, de ontbijten waren inmiddels ook tot normale proporties afgenomen nu mijn oom zich nog moest verstoppen voor ons.

De suspension bridge was weer eens wat anders, een grote hangbrug over een rivier… niet echt indrukwekkend, maar leuk omdat het lekker slingerde. De kinderen waren er ook dol op, rennen mocht niet, maar ja je bent jong en je wilt wat… aan de overkant was een schitterende wandelroute uitgestippeld over mooie houten paden. Dit ook de bomen in, om van boom tot boom op een hoogte van 10 meter te lopen, de meiden waren niet te betrappen op enige wijze van hoogtevrees, bij mij ook niet… als ik het me zo kan herinneren Na nog twee keer de brug over te zijn gegaan, vonden de meiden het wel tijd voor een ijsje… en kinders wil is wet natuurlijk. De kleine maatjes ijs waren hier ook weer dun gezaaid, Julia capituleerde al na een derde, terwijl wij bij Lara blij waren dat er een kwart op de grond viel, Lara beteuterd achterlatend.

Bij Nancy stond de sushi al klaar, de wijn ook. We schoven gezellig aan, terwijl de meiden Aidan aan het achtervolgen waren in de kelder, ik weet het dit kan nog totdat ze 14 zijn…, Langzaam aan vertelden we Nancy wat er was voorgevallen woensdag, ze schrok zichtbaar. Meteen begon ze zich te verontschuldigen. We probeerden de schuld bij haar weg te nemen, maar dat was vrij lastig. Ze vertelde dat ze zich schaamde voor het voorval, dat ze zich schaamde voor haar vader. Aidan kwam als bliksemafleider melden, gelukkig, of we maar even mee wilden gaan er was iets mis. In de kelder lag Lara vastgebonden met hondenriem op de grond, ze was niet meer los te krijgen. Ik moest een beetje grinniken, Lara het platneuzige schoothondje liggend op de grond.

ROss was inmiddels thuisgekomen van het werk, de kinderen zaten heerlijk pizza te eten met sushi, terwijl wij ons ook te goed deden aan de sushi en wijn. Nancy vroeg of we het incident ook aan Ross wilde vertellen. Ook Ross werd een beetje stil, toen wij vertelden dat we erg veel respect voor Nancy hadden, vanwege het feit hoe zij zich hierdoor had geslagen kwamen de tranen bij Nancy…"It wasn't always easy" dat geloofden we zo. We werden er stil van, ook zij begon te vertellen, over haar leven tussen twee werelden. Over hoe ze uit huis wilde toen ze 21 was, en dat ze daarvoor enorme strijd had moeten leveren met haar moeder. Over hoe haar ouders vaak ruzie hadden, hoe ze zelf thuis hier gek van werd. Zelf besefte ik terdege dat ook ik in deze strijd had kunnen zitten, ik als oudste zoon dan, die de eer van de familie hoog moet houden in Koreaanse kringen. Het feit dat als mijn oom een paar weken eerder terug was gekomen bij mijn tante en daarmee ook eerder mijn vader weer had benaderd, ik niet naar het weeshuis was gegaan, maar naar mijn oom en tante. Ik was dan meegegaan naar Canada. Hoe was het dan met me vergaan, vragen die nooit beantwoord zullen worden, maar die je wel aan het denken zetten. Belia had ik nooit gekend dan, de kinderen waren er nooit geweest, misschien wel andere kinderen… misschien totale spleetoogjes, misschien ook wel halfbloedjes. In ieder geval had ik ook net als nu wel liefhebbende zus(en) gehad. 

Over de verhalen die Nancy mij vertelde over vroeger, klonk duidelijk door hoe mijn oom en tante haar op bepaalde vlakken maar half de waarheid hadden gezegd, sommige verhalen hadden een ander plot, andere hadden geen scherpe randjes meer. Ik hield mijn mond maar, en de blik van verstandhouding die Belia met mij deelde deed mij beseffen dat ze er hetzelfde overdacht. Nu was het geen tijd voor naakte waarheden. De sfeer was weer goed, we kregen het over onze aankomst, Nancy vertelde lachend dat zij met angst in haar stem Ross had gevraagd:"Wat als ze zwaar christelijk zijn, zondags naar de kerk willen en niet drinken?", waarop ik moest lachen, Belia had me alleen de belangrijke vraag gesteld:"Jin, wat als je familie niet drinkt???" Dat christelijke had Belia wel voor lief genomen denk ik….

Niece of cousin

voor mij niet duidelijk het verschil, wel voor Nancy. De discussie over of Lara en Julia Niece of Cousin waren kon ze kort zijn: cousin, niece is voor dochters van een broer of zus… zo dat was dan ook weer duidelijk. Ze moest eens weten zag ik in de blik van Belia…

Whistler zou het worden, de volgende dag zouden we vroeg vertrekken om 2 uur te rijden naar Whistler. Hier om lekker het weekend te vieren. 

De volgende morgen waren we naar goed gebruik een kwartiertje te laat, dit universitair kwartiertje was bij ons goed ingeburgerd, Nancy, Ross en Aidan stonden deze 15 minuten al buiten te wachten. Wij hadden weer een ontbijt moeten incasseren waar een weeshuis (hoe toepasselijk) op zou kunnen lopen, terwijl mijn zus had gepland dat we onderweg zouden ontbijten… Dit deden we maar alsnog. Aangezien Belia en ik een licht ontbijt wilden, de kinderen kregen pancakes, bestelden wij oats met vers fruit en yoghurt… in de veronderstelling dat dit iets van muesli zou zijn. Belia en ik lagen helemaal in een deuk toen we een bord havermoutpap voorgeschoteld kregen, hier hadden we niet op gerekend en zo na 35 jaar aten wij weer eens havermout! De rest van de weg was schitterend door de bergen en langs de zee gevuld met eilanden. De blauwe lucht straalde, dit zou een mooi weekend worden.

DOnderdag was een dag van wonden likken, mijn oom was in geen velden en wegen te bekennen. Mijn tante vertelde dat hij zich enorm schaamde voor wat er die avond ervoor was gebeurd. Hij had op de bank moeten slapen en was vervolgens gevlogen om ons niet onder ogen te hoeven komen. Wij hadden besloten om hier te blijven en om het weekend weg te gaan. De dagen zouden we vol plannen met toeristische trips zodat we een beetje onze eigen weg konden gaan. Wij voelden alleen medelijden met mijn oom en tante.

Vandaag zouden we naar het Aquarium gaan voor de kinderen, ook een must see, was ons verteld. Na eerst een Nederlandse lunch te hebben ingeslagen en een lekkere koffie vetrokken we naar Stanley Park, zou het vernoemd zijn naar de uitvinder van het mesje???? De rij voor het aquarium was enorm en dit voor een woensdag. Eenmaal binnen vielen vooral de witte Beluga Dolfijnen op, wat een majestueuze beesten zijn dit, mijn mening was echter snel veranderd op het moment dat ik een van de beesten voor mijn neus enorm zag poepen, enorme wolken… nou ja visualiseer het zelf maar… Dora Dora 4D was ook super, met een 3D bril op zaten Lara en Julia gespannen te kijken, terwijl het water, de wind door de zaal vloog, ook de stoelen trilden en bewogen. Een enorm leuke sensatie, ook na afloop toen Lara en Julia nog vol van de film ons kon vertellen dat Dora dora echt op hun was komen afvliegen! De dolfijnen show en de kikkers in alle kleuren en vormen waren het toetje.

De weg terug waren we wat stiller, niet wetende wat zou komen. Mijn oom was echter niet thuis, hij was nog steeds gevolgen. Na de kinderen vroeg eten te hebben gegeven en zelf ook wat te hebben genuttigd zijn we allemaal maar vroeg naar bed gegaan. De borrel was waarschijnlijk toch neit echt gezellig geworden….

Een relatie hebben waarin je niet van elkaar houdt zal denk ik wel veel vaker voorkomen, een relatie hebben waarin je niet van elkaar houdt en dan toch graag kinderen willen, zal ook wel veel vaker voorkomen. ALs ik merk hoeveel energie, tijd en liefde het kost om onze dochters op te voeden en een veilige haven te geven, kan ik me niet voorstellen dat dit ook mogelijk is zonder van elkaar te houden. Misschien wel het tegenovergestelde, als je je partner verantwoordelijk houdt voor alle mislukkingen in je leven, voor alle zaken die misgaan, je ongeluk dan wordt het wel een flinterdun lijntje waarover je moet balanceren. Het mooie, het lieve en de vrolijke kinderen om je heen, dit te kunnen delen met je partner is hoe het moet zijn voor mij…. niet te vroeg op de dag natuurlijk…. Mijn tante geeft maar om een ding in het leven en dat is mijn zusje, haar dochter, terwijl ook mijn oom maar om een ding geeft in zijn leven: ook zijn dochter, Nancy. Toch is de aanwezigheid van deze dochter niet voldoende geweest om mijn oom en tante nader tot elkaar te brengen… wat een druk zal er op haar schouders hebben gelegen… ze zal het zwaar hebben gehad.

Mijn zus is niet op de hoogte van het feit dat ik haar broer ben, ik heb mijn tante beloofd dat ik dit niet zal vertellen, voordat zij is overleden. Zij heeft het persoonlijk erg zwaar met de gedachte dat Nancy hiervan op de hoogte is, ik kan me er iets bij voorstellen, het is natuurlijk ook niet aan mij om daar over te oordelen. En ik kan wel wachten, de aanwezigheid van haar, haar kennis van mijn aanwezigheid is vooralsnog voldoende voor ons.

Zwemmen is vaak mijn leukste activiteit van de dag, mijn dag is al gemaakt als ik mag zwemmen. Alleen mijn zware allergie tegen water kan mij vaak weerhouden om te gaan zwemmen. Echter niet op woensdag, dan moet/ mag ik met Aidan, Lara, Julia en Belia gaan zwemmen. De euforie stijgt tot grote hoogten als ik bemerk dat het zwembad afgeladen vol is met bejaarden en gehandicapten, die op muziek aan het bewegen zijn. De kids hebben hier geen boodschap aan en zwemmen en springen in het wilde weg. Als ik mijzelf in de spiegel bekijk zie ik dat de dagen in Canada mij goed hebben gedaan, de terugkeer van mijn puppievet had ik echter nu nog niet verwacht, maar ik zie dat dat mijn aandacht afleidt van mijn net nieuwe zwembroek, gekocht bij de H&M…. helaas was ik mijn zwembroek vergeten in Nederland…. Belia kwam op het geniale idee om hier een nieuwe te kopen, mijn argument dat ik dit zonde vond van het geld wuifde ze weg, alles voor mij….wat een kanjer is ze toch! Als we willen douchen en aan willen kleden staan er een groot aantal oude vellen in de rij voor de douche en kleedkamers, wij moeten wachten. De kids staan rillend van de kou te wachten tot er een vrij is. Als we ons hier met ons vijven in hebben gewurmd begint het geetter, de douche is te klein voor drie kinderen, de rest van het kleedhok is te klein voor een goede omkleedsessie. De kleding valt op de natte grond, de kinderen jammeren om de douche en Belia is ook neit echt in haar sas, ik kan dit tij niet keren als ik al vloekend en zuchtend mijn draai en kleding probeer te zoeken. Als ik dan Aiden heb aangekleed weet Belia mij fijntjes te melden dat ik hem had moeten wassen met shampoo, conditioner, en in had moeten cremen… ik schiet maar een klein beetje uit mijn slof heb ik het idee.

Als we thuis aankomen wil mijn oom met Belia en mij weg, we gaan shoppen in een Koreaanse supermarkt en eerst even Koreaans lunchen… We hebben net met de kinderen geluncht dus dat lijkt ons een beetje overbodig… echter mijn oom dult geen tegenspraak. Lara gaat met ons mee, daar Julia en Aiden zo leuk samen spelen dat Lara als een vijfde wiel aan de wagen hangt. Ze gaat liever mee lunchen… De Koreaanse lunch is er een van niet lullen, maar door eten. Ons doorzettingsvermogen qua eten wordt weer eens op de proef gesteld. De rijstwafelmachine in de Koreaanse supermarkt maakt echter veel goed… nooit gezien hoe ze die maken die rijstwafels…

's Avonds na het eten wordt de sfeer grimmiger. De kinderen liggen in bed en de drank staat op tafel. Mijn oom wordt steeds onaardiger tegen mijn tante, die steeds meer van haar laat horen en van zich af gaat bijten. Als ik meer vragen stel over het verleden komt het uiteindelijk tot een grote clash. Een ruzie waarin beide geen blad voor de mond neemt. Verwijten vliegen over de tafel van tante naar oom en van oom naar tante. Mijn oom blijkt een typisch mannetje te zijn met een paar typische karaktertrekjes. Maar diep van binnen is het een man die nooit zijn dromen heeft waar kunnen maken en altijd keihard heeft moeten werken om alleen maar zijn hoofd boven water te kunnen houden. Ze zijn getrouwd, niet uit liefde, de jaren daarna zijn erg moeilijk gebleken. Als de liefde er al niet is, worden kiezels keien, bijna onoverkomelijke obstakels. Meerdere malen heeft mijn oom mijn tante willen verlaten, om zelf door te gaan. Maar ook hier heeft hij nooit de moed en kracht voor gehad. Mijn tante die zegt dat ze uit medelijden met mijn oom is getrouwd, is ook iemand met een scherpe tong en kan met een zin mijn oom op de kast krijgen. Dit moet knokken zijn geweest voor hun relatie en bovendien zeer zwaar voor Nancy…

Als mijn oom dan begint over het feit dat hij niet kan begrijpen dat ik nooit contact heb gezocht, of dat ik nooit geprobeerd heb om mijn familie te vinden kijk ik hem nog vermakelijk aan. De toon wordt echter scherper, als hij dan aangeeft dat hij mij dit kwalijk neemt word ik langzaam aan een beetje giftig. Mijn oom begint de grenzen op te zoeken van mijn tolerantie. Langzaam voel ik hoe ik mij begin op te winden, eerst probeer ik het nog uit te leggen hoe ik hier in sta, maar dit vindt hij niet voldoende. Als hij weer begint word ik boos. Voor mij waren een aantal zaken heel helder: Toen ik op mijn derde naar een weeshuis werd gebracht gaf dit voor mij aan dat ik niet gewild was in Korea en in mijn familie. In mijn papieren stond dat mijn moeder dood was, over mijn zusje stond niks geschreven, voor mij was er geen reden om te gaan graven, mijn leven was in Nederland. Als je vervolgens dit als verwijt om je oren gegooid krijgt kan de discussie zo maar een andere wending krijgen.

Een excuses vond ik wel op zijn plek van mijn oom, hij wist me doodleuk te vertellen dat hij nooit excuses aanbood, wat hij zei was altijd waar. Vervolgens begon hij er over dat ik hem geen Moonung mocht noemen daar dit alleen voor kinderen was weggelegd, ik had hem oom moeten noemen. Verbaast zei ik hem nog dat ik aan de telefoon had gevraagd hoe ik hem moest noemen, Moonung had hij gezegd, dit deed hij af als een weinig respectvolle behandeling van mijn zijde. Ik had best in de afgelopen maanden kunnen uitzoeken dat ik hem zo nooit had mogen noemen. Belia zat inmiddels te huilen aan tafel, ze wilde weg… Ik niet, ik wilde nu alles weten. Toen kwam het hoge woord eruit, hij had nooit bij mijn tante willen blijven, toen Nancy mijn zusje was geboren en mijn moeder was overleden, waren mijn oom en tante gebeld. Mijn tante was direct gekomen, en had mijn moeder dood aangetroffen, met Nancy aan haar navelstreng nog aan mijn moeder vast. De mensen er omheen deden niks, het was een harde tijd toen. Nancy had dus met mijn moeder moeten sterven. Mijn tante heeft Nancy toen meegenomen om voor te zorgen. Mijn oom heeft toen tegen mijn tante gezegd dat ze nu de dochter had die ze wilde en dat hij nu wegging. Hij heeft mij toen meegenomen en terug gebracht naar mijn vader en is toen weggegaan. Toen hij na verloop van tijd terugkwam bij mijn tante, heeft mijn tante alles in het werk gesteld om te zorgen dat mijn oom weer mij ging terughalen, ik zat toen echter al in een weeshuis. Mijn vader wilde niet vertellen in welke. Mijn tante heeft dagen gehuild…. een kind gewonnen en een verloren. Ook met de recentelijke hereniging zal mijn tante de drijvende kracht zijn geweest.

De avond was vol van ruzie en verwijten, mijn oom wenste mijn tante de hel in, mijn tante die mijn oom van mishandeling beschuldigde door de jaren heen, geen excuses naar mij, Belia huilend aan de tafel. De setting kon zo uit een tarantino film komen. Uiteindelijk zijn we naar bed gegaan, de waarheid boven tafel, maar tegen welke prijs. Uit alles klonk het onvermogen om gelukkig te worden, het onvermogen om genoegen te nemen met weinig, het onvermogen om elkaar te waarderen. Medelijden met mijn oom en tante, met mijn oom om zijn totale verpeste leven vanuit zijn gezichtspunt, en met mijn tante die zoveel heeft moeten verliezen en moeten slikken om haar enige wens een kind te kunnen verwezenlijken….